എന്നുമെന് മനസ്സില്
നോവ് പടര്ത്തി അസ്തമനസൂര്യന് ..
അസ്തമയത്തിനപ്പുറത്ത്
ഉദിച്ചുയരുന്ന ചന്ദ്രനേക്കാള്
അന്തരീക്ഷത്തിനെ കാര്ന്നു തിന്നുന്ന
അന്ധകാരത്തെ ഞാന് ഭയപ്പെട്ടു..
ഇരുളിനെ കാവലാക്കി പറന്നു നടക്കുന്ന
മൂങ്ങകളെയും വാവലുകളെയും ഞാന് ഭയന്നു.
അസ്തമയത്തിന്റെ മനോഹരിതയെക്കള്
സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധ നീലിമയില്
അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന
ഭൂമിദേവിയുടെ സീമന്തസിന്ദൂരത്തെ കുറിച്ചോര്ത്തു ഞാന് വ്യസനിച്ചു.
പക്ഷെ നീയെന്നരികിലുള്ളപ്പോള്..
അസ്തമനത്തിനപ്പുറത്ത് ശാന്തമാകുന്ന തടാകത്തിന്റെ ..
അലൌകിക സൌന്ദര്യത്തില് ഞാന് മയങ്ങി നിന്നു.
അനിവാര്യമായ അന്ത്യത്തിന്റെ
അനന്തരമായ അന്ധകാരത്തില് ഞാന് സ്വപ്നങ്ങള് നെയ്തു..
ഉടനെയെത്തുന്ന ഉദയരശ്മികള്ക്ക് വരവേല്പ്പ് പാടാന്
ഞാന് കാത്തിരുന്നു.
